Uggs

Ze parkeert haar glimmende witte Vespa op de stoep en checkt in het zijspiegeltje nog even haar make-up. Dan loopt ze op haar Uggs naar een groepje studentes dat voor de ingang van de collegezaal staat te kletsen. Ze krijgt een dampende beker koffie aangereikt. Starbucks, natuurlijk.

1:“Koud hè?!”

2: “Ja, écht heel koud!”

3: “Vanmorgen was het helemaal niet zo koud!”

1: “Heb jij het niet koud?”

4: “Ik heb het vreselijk koud!”

Net op het punt dat ik wil zeggen “ga dan in godsnaam naar binnen”, vertrekken ze richting de collegezaal. Ik gooi mijn sigaret weg en volg ze.

De collegezaal zit al vol. Ik neem plaats op de één na laatste rij, die als enige nog leeg is. De vriendinnen zitten voor me. Vier Macbooks worden opengeklapt. Eén van de meisjes laat haar nieuwe Samsung Galaxy S5 zien aan het meisje met de Uggs. “Ik wacht liever op de iPhone 6”, hoor ik die laatste zeggen, “ik vind Samsung zo pauper overkomen.”

Ja hoor, denk ik, Samsung staat vanmiddag nog bij The Phone House om dat ding weer in te ruilen. Ik lach vriendelijk naar haar als ze zich omdraait om me de presentielijst te overhandigen en voel dat ik een beetje medelijden heb met haar. Je moet er wat voor over hebben om erbij te horen.

Ik denk aan vroeger, toen ik mijn moeder vervloekte omdat ik geen echte All Stars mocht hebben. “Ik ga geen vijftig euro extra betalen voor een paar letters op de zool.” Toen ik teleurgesteld was toen ik op mijn twaalfde(!) verjaardag een Alcatel kreeg, en geen Nokia. Dat mijn vader me nooit mocht ophalen van schoolfeesten, omdat hij niet in een BMW of een Volvo reed, zoals de rest van de vaders, maar in een Mitsubishi uit 1992.

“Hallo?! Kan iemand mij het juiste antwoord geven?” De hoogzwangere docente waggelt door de zaal. Niet ik, niet ik… Ik kijk naar de grond, naar mijn blauwe All Stars. Échte All Stars. Ik wend mijn blik af, en zie het logo van G-star op mijn broekzak prijken. Daarboven, op mijn t-shirt, een embleem van Diesel. En mijn vest… Hilfiger. Ik voel mijn gezicht rood worden als ik me realiseer dat zelfs op mijn ondergoed “Calvin Klein” staat… In mijn tas zit mascara van Dior. En ik kan wel door de grond zakken als ik naast mijn collegeblok het Apple-logo van mijn iPhone 4S zie weerkaatsen in het licht.

Ineens word ik kwaad op mezelf. Ik ben geen haar beter dan deze meisjes. In mijn hoofd tel ik de kosten van mijn outfit en accessoires bij elkaar op en kom ik tot de conclusie dat ik mijn rijbewijs had kunnen halen van dat geld. Of op vakantie had gekund naar een warm land. In plaats van erop uit te trekken deze zomer, avonturen te beleven, herinneringen te maken, keek ik op de bank naar hoe andere mensen dat deden. Op mijn iPad 3.

“Eh, hallo? Het is wel de bedoeling dat je hem doorgeeft, hoor.” Uggs knipt met haar vingers en kijkt met opgetrokken wenkbrauw naar de spullen op mijn collegebank. Ik word er onzeker van. Zou ze me raar vinden omdat ik geen laptop bij me heb? Ik besef dat ze doelt op de presentielijst die nog altijd op mijn tafel ligt. Ik geef hem door naar achteren en word opnieuw kwaad, op Uggs. Uggs is de reden dat ik in de winkel niet kies voor het mooie merkloze t-shirt, maar voor het saaie, vier keer duurdere t-shirt alleen maar omdat er een merk op staat. Uggs is de reden dat ik twee keer zoveel betaal voor mijn telefoonabonnement omdat ik een iPhone wil en geen LG. En ik ben ongetwijfeld iemand anders’ Uggs. En die is op zijn beurt ook weer een Uggs voor iemand anders. En zo is Uggs de jeugd van tegenwoordig in de maatschappij van de westerse wereld.

Als het college, waar ik geen woord van heb meegekregen, is afgelopen, ga ik naar een schoenenwinkel. Ik pas een paar gympen en loop naar de kassa. In de rij dwalen mijn gedachten af naar een meisje op een witte Vespa. Ze is druk in de weer met haar telefoon en heeft daardoor geen oog voor de Mitsubishi uit 1992, die de bocht om komt. Boem. Daar ligt ze, de maatschappij, de jeugd van tegenwoordig. Onder haar Vespa. Het snoer van haar Beatz by Dr. Dre koptelefoon om haar nek, koffie van de Starbucks over haar witte broek, een iPhone 6 in duizend stukjes. Twee Uggs in de goot.

“Hallo? Mevrouw? Dat wordt dan 9,95 alstublieft.”

Een gedachte over “Uggs

  1. Geweldig Janet, ik geniet van je stukjes…ik ben fan hooe 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close