Nachtelijke avonturen

Als ik ´s nachts niet kan slapen, maak ik vaak een wandeling. Nooit voel ik mij meer op mijn gemak dan ´s nachts in de binnenstad van Groningen: rugzak op mijn rug, sigaretje in mijn hand en in mijn oren een guilty pleasure op het hardste volume.

Ik heb een vaste route: eerst loop ik door de Brugstraat, langs het huis van Albertus Magnus, waar ik meestal wel een lallende cowboy, een kotsend elfje of een plassende Sinterklaas aantref –dit hangt uiteraard af van het jaargetijde. Ik vervolg mijn weg over de brug naar Westerhaven, waar ik meestal bij de avondwinkel een praatje maak met Salar, de Syrische winkelbediende. We kletsen wat over zijn integratiecursus of over zijn vakantie naar Zwitserland en af en toe moet ik via Skype even zwaaien naar zijn neven en nichten, die de hele nacht aan de lijn hangen.

Dan vervolg ik mijn wandeling via de Westersingel, doe ik een rondje Noorderplantsoen en keer ik terug via de Hooge der A. En de Hooge der A, dat is the place to be ’s nachts. Altijd iets te beleven: zo heb ik er bijvoorbeeld eens een neonazi van weerhouden om uit zijn raam te springen. Op een andere nacht, het regende pijpenstelen weet ik nog, kwam ik een verliefd Aziatisch stelletje tegen. De man droeg (hoe typisch) een tas eten van de Chinees. Vertederd sloeg ik gade hoe ze volledig in elkaar op gingen en hoe ze, vrolijk en verliefd als ze waren, geen enkele aandacht hadden voor de wereld om zich heen.

Pas later werd duidelijk hoe ver dit ging, toen ik me realiseerde dat ik mijn rugzak in een portiek had laten staan bij het aansteken van een sigaret, en daarom terugliep over de Hooge der A. Ik zag het tasje met Chinees eten op de stoep staan en vroeg me in alle onschuld af wat het daar in godsnaam deed. Toen ik om me heen keek, zag ik het verliefde stelletje op de grond liggen tussen twee geparkeerde auto’s. De man had zijn hoofd tussen de benen van de vrouw. Sambal bij?

Ik hou van het A-kwartier. Het is een heerlijke wijk waarin studenten en stadjers prima met elkaar mengen en waar het over het algemeen rustig, maar nooit saai is. Het enige probleem wordt gevormd door drugs. En dan heb ik het nog niet eens over de dealers, want daar heb je geen last van. Die zijn eigenlijk wel vermakelijk: ik zit soms voor mijn raam geïntrigeerd te kijken naar de zenuwachtige oude mannetjes die zo onopvallend mogelijk (denken ze zelf, want met hun rare gedrag wekken ze natuurlijk alleen maar meer argwaan) een plastic tas in de openbare vuilnisbak gooien, die er vervolgens binnen een paar minuten weer wordt uitgevist door een opgeschoten jochie op een scooter.

Nee, niet de dealers, maar de verslaafden zijn het probleem. Je kunt hier namelijk nog geen halve minuut je fiets onbeheerd achterlaten, of hij nu op slot staat of niet. Ik spreek uit ervaring, want ik heb mijn o zo dierbare, zelf opgeknapte divafiets al eens uit de klauwen van een vluchtende junk moeten grissen. Wat was ik blij dat ik hem terug had. Maar een week daarna was hij alsnog weg. En dat was al de zesde. In een half jaar.

Vorige week was het weer zover: ik had mijn fiets ’s nachts vergeten in de schuur te zetten, en de volgende ochtend was ‘ie foetsie. Zelfs de twee nieuwe sloten (onbreekbaar, aldus de fietsenmaker…) hadden de dief er niet van weerhouden om weer mijn fiets eruit te pikken. De nacht daarna besloot ik een rondje door het A-kwartier te lopen, het zou niet de eerste keer zijn dat ik mijn eigen fiets een paar straten verderop terug zou vinden. Helaas was dit deze keer niet het geval. Ik strandde in de avondwinkel en luchtte bij Salar mijn hart over die verrekte fietsendieven.

Toen ik een kwartier later de avondwinkel uitkwam, stonden er drie junks voor de uitgang. Ik stopte mijn oordopjes in mijn oren en besteedde verder geen aandacht aan ze, maar even verderop kreeg ik in de gaten dat één van de drie jongens achter me liep. Ik deed eerst alsof ik het niet in de gaten had en liep stug door, maar toen de duistere figuur na drie minuten nog steeds een meter achter me liep, bedacht ik iets. Ik bleef stil staan en stak een sigaret op, wat de jongeman genoeg tijd gaf om me voorbij te lopen. Godzijdank deed hij dat. Ik wachtte nog even voordat ik verder liep, zodat ik hem niet opnieuw zou tegenkomen. Toen ik uiteindelijk toch mijn weg voortzette, zag ik dat de jongen verderop ruzie stond te maken met een voorbijganger. Ik versnelde mijn pas, zodat ik er snel voorbij zou zijn, maar uitgerekend op het moment dat ik voorbij liep, droop de voorbijganger af en kwam de junk naast me lopen. “Die man dacht dat ik zijn portemonnee uit zijn tas wilde halen, maar ik wilde alleen maar weten hoe laat het was!” Ik mompelde iets over vertrouwen in de mensheid en liep verder. Mijn gesprekspartner bleef staan en ik merkte iets van teleurstelling te voelen. Gelijk voelde ik me schuldig: die jongen had me niets misdaan. Ik bleef stilstaan en haalde mijn iPhone uit mijn jaszak. “Je wilde weten hoe laat het was, toch?” De jongen keek me ietwat verbouwereerd aan en mompelde “eh, ja…” “Het is half één”, zei ik en maakte aanstalten om verder te lopen, toen hij plots vroeg: “wil je nog een fiets kopen?”

Dit was een gewetensvraag. Ik had wel een fiets nodig, die van mij was immers net gestolen, maar ik was er vrij zeker van dat deze meneer mij niet zijn eigen fiets aanbood…

Natuurlijk zei ik nee. Een gestolen fiets kopen is strafbaar.

Maar áls ik ja had gezegd, en ik spreek hier over een volledig hypothetische ja, dan had hij direct zijn telefoon uit zijn jaszak gehaald. Hij had een nummer gedraaid en gezegd: “yo, ik heb hier iemand die een fiets wil kopen.” Tijdens het gesprek had hij mij aangekeken en gevraagd: “hoeveel?” Ik was overrompeld geweest door die vraag en had daarover moeten nadenken, maar de jongen had mijn antwoord niet afgewacht. “Tien euro?” had hij voorgesteld en ik had dan geknikt.

Vervolgens had ik me gerealiseerd dat ik geen contant geld bij me had, en had ik gezegd dat ik dan nog wel even moest pinnen. Hij had me dan meegenomen naar een pinautomaat op de Westerhaven, waar we opgewacht zouden zijn door de twee andere louche figuren, die ik eerder bij de avondwinkel had gespot. Ik had gezien dat er verder op dat moment niemand op straat was en ik had bij mezelf gedacht: “waarom sta ik hier in godsnaam midden in de nacht op een verlaten plein te pinnen terwijl er drie junks achter me staan die geld nodig hebben?”

De jongen die de tijd had willen weten, had tijdens het pinnen tegen me gezegd: “oké, je betaalt 10 euro voor de fiets, maar zou je mijn vriend ook kunnen helpen? Hij heeft 5 euro nodig.” Ik zou hebben gedacht: “zie ik eruit als Sinterklaas?”, maar ik zou het niet gezegd hebben. In plaats daarvan had ik zo snel mogelijk van deze lui verlost willen zijn en had ik gezegd: “ik pin 20 euro, dan zien jullie maar hoe jullie dat verdelen.” De drie mannen zouden daarmee akkoord zijn gegaan en terwijl ik stond te pinnen, zou ik ze ruzie hebben horen maken over de verdeling van mijn 20 euro. Als ik klaar was geweest met pinnen, zou ik ze hebben moeten roepen, omdat ze te druk waren met ruzie maken. En als dat niet zou hebben geholpen, zou ik het biljet boven mijn hoofd in de wind hebben laten wapperen en zouden ze er alle drie als bloedhonden (of beter: geldwolven) op afgerend zijn. De snelste van het stel zou het briefje uit mijn handen hebben gegrist en hij zou zijn weggerend. De andere twee zouden de achtervolging hebben ingezet en ik zou verbaasd achtergelaten zijn, samen met de fiets. Ik zou op de fiets zijn gestapt, en onderweg naar huis zou ik het gezelschap al ruziënd zijn tegengekomen. Ik zou nog geroepen hebben: “bedankt hè! Een fijne avond nog!”, maar ze zouden me niet gehoord hebben.

Eenmaal thuisgekomen zou ik er achter komen dat de fiets behalve een bagagedrager en verlichting, ook alle remmen en een aantal spaken miste. Ik zou twintig euro armer en een stuk schroot rijker zijn. Hypothetisch gesproken natuurlijk.

2 gedachten over “Nachtelijke avonturen

  1. Weer zoals altijd, Heerlijk en verslavend!!!

    Like

  2. Geweldig! Wat schrijf je leuk!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close