Hilligje

“Stond het maar in de tien geboden: Gij zult geen homo zijn. Dan was het tenminste duidelijk. Maar dat staat er niet en daarom wil ik het niet veroordelen.” Dat zei Hilligje (vrij vertaald) in de documentaire “Houdt God van vrouwen?”, die te zien was op de publieke omroep. Hilligje woont in Staphorst en is daar aangesloten bij de orthodoxe gereformeerde kerkgemeenschap. Ze probeert met alles wat binnen haar macht ligt, en dat is niet veel, om de kerkgemeenschap en de SGP ervan te overtuigen dat vrouwen net zo goed in staat zijn om beslissingen te nemen en daarom dus ook verkiesbaar moeten worden gesteld. Bovendien vindt ze dat vrouwen broeken moeten kunnen dragen. Ho-ly shit. Ik wist serieus niet dat er nog gemeenten in Nederland bestonden waarbij vrouwen geen broeken droegen vanwege hun religieuze overtuiging.

En dit is niet alles: ondanks de strenge overtuigingen die Hilligje opgelegd krijgt van de kerk, is ze van mening dat “iedereen die gelooft in de Zaligmaker voor God gelijk is” en zien we haar in de documentaire een katholieke kerkdienst bijwonen en sluit ze op een vrijdagavond aan bij een Joodse familie om de Sjabbat in te luiden. “Go Hilligje”, was dan ook wat ik dacht toen ik het begin van de documentaire zag. Totdat halverwege de documentaire duidelijk werd dat Hilligje behoorlijk op de proef wordt gesteld door God: ze heeft een homoseksuele zoon. Die zoon is onlangs getrouwd met een man en Hilligje is niet bij de plechtigheid geweest. Waarom niet? Niet omdat ze niet van haar zoon houdt, niet eens omdat ze niet achter het homohuwelijk staat, maar omdat de gemeenschap van Staphorst haar zou veroordelen. “Zoiets gaat snel door het dorp.” En hoe het dorp erover denkt, wordt duidelijk als Hilligje het gesprek over het homohuwelijk aangaat met haar beste vriendin. Ik citeer losjes: “ze proberen alles over te nemen. Waarom moeten ze zo ver gaan? Als het ze echt om liefde gaat, dan kunnen ze toch gewoon naar de notaris gaan? Maar nee, ze moeten zo nodig ambtenaren hun baan ontnemen, alleen maar omdat die vanwege hun geloof niet achter het huwelijk kunnen staan.” Hilligje is het niet eens met haar vriendin en raakt hevig geëmotioneerd tijdens het gesprek, maar even later loopt ze gearmd met haar beste vriendin door Staphorst. Het dorp mag natuurlijk geen argwaan krijgen.

Na een uitgebreide briefwisseling met haar kerkgemeenschap over haar twijfels met betrekking tot de regels en overtuigingen die er worden aangehangen, wordt Hilligje bijna letterlijk gesommeerd om haar mond te houden en zich te gedragen zoals dit haar al decennia wordt opgedragen. Hilligje mag haar mening niet langer verkondigen. Niet aan de media, niet aan de gemeenschap, niet aan haar familie. Maar ze mag nog wel iedere week de kerk schoonmaken. Hilligje besluit de kerkgemeenschap te verlaten. Ze is er kapot van, maar ze kan niet anders.

Ik heb Hilligje niet één keer zien lachen. En eerlijk gezegd heb ik in de hele documentaire ook geen enkele reden kunnen ontdekken die Hilligje aan het lachen zou kunnen maken. Hilligje is doodongelukkig. Verscheurd tussen haar familie en de gemeenschap, tussen haar kerk en haar innerlijke overtuiging, tussen haar God en haar geloof. Tijdens het kijken had ik zoveel tegen Hilligje willen zeggen. “Maar wie ben ik?” dacht ik dan. Wie ben ik om Hilligje te vertellen hoe het moet? Niemand. Niemand kan Hilligje vertellen hoe het moet: ik niet, de SGP niet, de kerk niet. Maar aangezien de kerk vindt dat ze Hilligje wel kan vertellen hoe het moet, voel ik me ook zo vrij:  

Lieve Hilligje,

Ik snap je twijfels, ik snap je schuldgevoelens, ik snap je boosheid. Ik snap je gevoelens van onmacht, ik snap je teleurstellingen, ik snap je verwarring. Ik snap dat je je afvraagt wat goed is en wat niet. Hoe heerlijk zou het zijn, als we bij onze geboorte een briefje zouden meekrijgen met wat we wel en niet zouden moeten doen? Hoe we ons leven zouden moeten leiden om bij de Zaligmaker in een goed daglicht te komen? Maar dat briefje krijgen we niet. Niemand krijgt dat briefje. En omdat niemand dat briefje krijgt, is het voor sommige mensen fijn dat er algemene briefjes bestaan. De Bijbel, de Thora, de Koran. Maar dat zijn algemene briefjes. Geschreven door mensen, niet door God. Als je het aan mij vraagt, zit God in ieder levend organisme. God is goed. God is liefde. En zolang er door levende wezens geloofd wordt in goedheid, zolang wezens liefhebben, blijft God bestaan. Dus geloof en heb lief. Daarmee ben jij een stukje God. En in God’s naam, ik ben immers ook een stukje God, verzoek ik je: ga leven. Ga lachen, ga liefhebben, ga zingen, ga huilen, ga zuipen, ga springen, ga vechten, ga schreeuwen, ga genieten. En ga neuken. Ga in godsnaam neuken.

Maar ja, wie ben ik.
De enige Verlosser, de enige Zaligmaker waarin ik onvoorwaardelijk geloof, ligt veilig opgeborgen in mijn nachtkastje.

2 gedachten over “Hilligje

  1. Er bestaan dus meerdere Goden. Dat blijkt uit mijn nachtkastje. Zo heb ik het nog nooit gezien. Bedankt voor deze openbaring. Hoop dat het voor Hillegje ook een openbaring wordt. Lol!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close