De verlosser

“A.u.b. geen grapjes maken over het bezit van wapens”, verzochten de schreeuwerige hoofdletters op het A-viertje dat tegen het kogelwerende glas van de balie was geplakt. Toen hij de poortjes naderde, ontdeed Martin zich van zijn broekriem en zijn schoenen. “Hebt u piercings?” vroeg één van de bewakers terwijl Martin door de poortjes werd begeleid. Martin trok een wenkbrauw op. Kijk naar me, idioot. Zie ik eruit als iemand die voor zijn plezier een naald door z’n lichaam laat jassen? Ik ben godverdomme vierenzestig. Hij hoorde de handboeien aan de riem van één van cipiers achter hem ongeduldig rinkelen. Terwijl hij uitgebreid werd gefouilleerd, twijfelde Martin of hij de Prins Albert-grap zou maken, maar aangezien ze hier blijkbaar niet gediend waren van een beetje humor, hield hij zich in. Het was verstandig, zeker in het begin, om de bewakers te vriend te houden: dat wist hij inmiddels.

Nadat zijn tas was gecontroleerd, werd Martin door maar liefst drie mannen van de beveiliging begeleid naar de centrale hal, waar een grietje van begin twintig met hoogblond opgestoken haar op hem stond te wachten, klaar om hem te laten zien waar hij, als alles goed ging, nog drie jaar van zijn leven ging doorbrengen. Het meisje droeg een mantelrokje dat net iets te kort was voor deze omgeving. “Dag meneer Müller, ik ben Leontien.” Martin kende dit soort meisjes. Deze jongedames kwamen meestal binnen als administratief medewerkster of assistent-hoofdbehandelaar, ze hadden dan net hun opleiding afgerond en waren klaar om de wereld te verbeteren, totdat ze ten prooi vielen aan de charmes van een gespierde, welbespraakte Antilliaanse loverboy en zich op een onbewaakt moment door zo’n getatoeëerde aap lieten aanduwen in het materialenhok van het gymlokaal. Dag ambities, hallo oneervol ontslag en een leven achter de kassa van de plaatselijke buurtsuper.

Een instelling als deze was geen plek voor vrouwen – medewerksters noch ter beschikking gestelden.  Vrouwen waren hoeren, allemaal. Altijd wanhopig op zoek naar een beetje aandacht of, nog erger, naar geld van het sterkere geslacht. Alles werd uit de kast getrokken. En dat leidde af. Je kon nog zo ver gevorderd zijn in je behandeling, met een kut en een stel tieten in de buurt was het oppassen geblazen. Zedendelinquent of niet: voor je het wist deed je iets doms, werden al je verloven ingetrokken en kon je weer opnieuw beginnen. Martin had het in de vorige kliniek al tientallen keren zien gebeuren. Zelf had hij de verleiding ook weleens niet kunnen weerstaan: hij bleef natuurlijk ook maar een mens. Anna heette ze, en voor een tientje mocht je achter het houten schuurtje in de tuin van de longstayers met haar doen wat je wilde. Anna had in een ver verleden haar ex-vriend om zeep geholpen en verbleef al ruim tien jaar in de kliniek. Ze woog minstens 130 kilo en had geen tand meer in haar mond, maar ze was zo achterlijk dat ze van voren niet wist dat ze van achteren leefde en dat leek Martin wel zo veilig. Na de eerste keer bleek dat ze zelfs die tien euro niet waard was geweest: dat smerige wijf had hem een naar geval van gonorroe bezorgd. Vanaf dat moment mocht ze hem alleen nog maar pijpen en dat was prima; bovendien nog goedkoper ook. Toen Martin gisteren afscheid nam op de afdeling, gaf Anna hem een Maria-beeldje dat ze zelf had geboetseerd tijdens de creatieve therapie. Martin had het linea recta in de afvalbak gemieterd: Maria had zich omgedraaid in haar graf als ze het verkrachte stuk gebakken klei had kunnen zien. Bovendien wist je maar nooit wat Anna met dat ding had gedaan voordat ze het had ingepakt in afzichtelijk roze cadeaupapier.

Leontien opende met haar pasje de deur naar de longstay-afdeling: dit zou Martin’s afdeling worden. De hakken van Leontien klakten driftig op de witte plavuizen van de lange gang terwijl ze in een snelle pas voor hem uit liep. “Aan het einde van de gang zit de deur naar de binnenplaats, en als u die oversteekt komt u bij de zelfstandig-wonen huisjes.” Martin knikte. Die huisjes hadden ze in zijn vorige kliniek ook. Bedoeld om patiënten voor te bereiden op het resocialisatietraject waarin ze stap voor stap zouden moeten terugkeren in de samenleving. Veelal bewoond door pedofielen die al jaren binnen zaten. Vooral populair vanwege de televisie, de computer en de privacy: drie keer raden wat daar gebeurde. Je pikte ze er zo uit, die viezerien: papperige mannetjes van middelbare leeftijd met grijzend vlassig haar, een te korte spijkerbroek en een wit T-shirt dat ze daar bij in hadden gestopt. Liefst nog met een Mickey Mouse-afbeelding erop. Al vanaf de invoering van het TBS-systeem zagen behandelaren zich voor een impasse gesteld: had het wel zin om deze patiënten therapie te geven? Pedofilie was immers niet te genezen. Toch werd nog altijd de één na de andere pedofiel op verlof gestuurd, ze gedroegen zich namelijk allemaal voorbeeldig in de kliniek en werkten mee aan hun behandeling. Sommigen beweerden zelfs op wonderlijke wijze ineens niet meer op kinderen te vallen en werden jubelend terug de samenleving ingestuurd. Om uiteraard na een paar maanden weer binnengehaald te worden vanwege een ‘recidive-incident’. Als het aan Martin lag, was de oplossing simpel: een dodelijke combinatie van medicijnen was zo gemaakt. Martin’s mening was volkomen op praktische redenen gebaseerd. Deze patiënten kostten handenvol geld en je had er helemaal niets aan: mensen die beweerden dat hun halfstijve roze worstje in een klein jongetje steken de puurste vorm van liefde was, waren volkomen nutteloos voor deze maatschappij.  De doodstraf zou voor alle partijen een verlossing zijn. Martin zou de verlosser zijn. In dit geval, en alleen in dit geval, heiligde het doel de middelen.

Hoewel Martin in eerste instantie had tegengestribbeld toen zijn overplaatsing bekend werd gemaakt, had hij zich al snel neergelegd bij zijn lot. Hij had eieren voor zijn geld gekozen toen hem werd beloofd dat hij in ieder geval een eigen kamer zou krijgen. Martin wist bovendien dat het slechts een kwestie van tijd was voordat hij zijn vorige kliniek had moeten verlaten: vanwege bezuinigingen werd deze gesloten. Martin had veertien jaar in deze instelling doorgebracht en hoewel hij het er prima naar zijn zin had, zag hij ook de voordelen van een nieuwe omgeving in. Hij zou nieuwe mensen leren kennen en misschien wel inspiratie opdoen voor het boek dat hij al zo lang wilde schrijven. Toen hij ruim veertien jaar geleden voor het eerst zijn vorige kliniek binnenstapte, was dat zijn voornaamste doel geweest. Hij had schrijver moeten worden, dan was alles goed gekomen.

Hoewel Martin al in zijn vroege puberteit ontdekte dat hij met zijn geschreven woorden menig lezersoog tot tranen wist te roeren, vond zijn moeder dat hem met zijn hoge intelligentie een betere toekomst stond te wachten: Martin moest studeren; medicijnen studeren. Arts worden, mensen helpen. Of eigenlijk bakken met geld verdienen, maar dat kon zijn puriteinse moeder natuurlijk niet zeggen. De toekomst die zij voor Martin had uitgestippeld was volgens haar niet om haar eigen status te behouden, zeker niet om haar eigen financiële toestand veilig te stellen; dit was slechts een voordelige bijkomstigheid. Martin’s moeder was immers vroom in hart en nieren. Martin deed wat zijn moeder van hem vroeg. Hij was zich er toen nog niet van bewust dat alle vrouwen hoeren waren;  had hij het maar geweten. Gelukkig was er niets wat je met een paar pilletjes niet kon oplossen. Daar konden geen hart en geen nieren tegenop.

Leontien opende opnieuw een deur met haar pasje. Dit moest zijn kamer zijn. Martin zag dat rechts op het raam al een naambordje was bevestigd:

Dr. M. Müller

psychiater

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close